NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Poprzednio...
Mówi się, że ten, który obejmie ten kamień w posiadanie,
będzie mógł ujrzeć koniec historii mojego ludu.
I że duch Zęba Wydry towarzyszy posiadaczowi kamienia.
Jestem przeszczęśliwa, że tu jesteście,
ale w przyszłości jest bezpieczniej.
Nie możemy wrócić z Brianną, bo nie wiemy, czy Jemmy usłyszy te kamienie.
Gdy się okaże, że Jemmy może podróżować, użyjemy kamienia, by się przenieść.
Jak mówiłaś, to nasz bilet do domu.
Jeśli przybyliście tu rekrutować,
nie znajdziecie lepszych ludzi w obu Karolinach.
Pojedziemy z wami do Hillsborough.
Szkoda dobrego leku na tego tchórza.
Miał ślady prochu na plecach.
Ktoś strzelił do niego z bliska.
Kobieta nie będzie tak do mnie mówić.
Nie możesz rozdawać moich pieniędzy.
JESIEŃ 1772 R.
Co jest w tych workach?
Nie pamiętam, byśmy je kupowali w Woolam's Creek.
- Orzeszki ziemne. - Orzeszki?
Po co? Świniom wystarczą pomyje.
A może chcesz z nich zrobić lekarstwo, Angielko?
Nie. Kanapki.
Z lodami jeszcze sobie nie radzę, ale nie pozwolę, by Jemmy dorósł,
nie poznawszy smaku kanapek z masłem orzechowym i marmoladą.
Claire?
Nie żyje.
Jak pozostali.
Dlaczego są w domu?
Czemu nie wybiegli, gdy wybuchł pożar? To dość dziwne.
Bo byli martwi przed pożarem.
Nie wiem, co ich zabiło.
Tu jest jeszcze jeden.
Wiem, co go zabiło.
- Indianie? - Możliwe.
Niezwykłe.
Tylko jedna strzała.
Rozejrzyjmy się.
Może ktoś uciekł i ukrywa się w lesie.
Jest tam kto?
Ktoś tam jest?
O Boże.
Ktoś tam jest? Nie bójcie się!
Nic wam nie grozi.
Pomożemy wam.
- Jamie... - Jest tam kto?
Nie.
Ja to zrobię.
Wszystko będzie dobrze.
„Wrócisz tej nocy do domu.
Do twego domu jesieni, wiosny i zimy.
Wrócisz tej nocy do domu, do twego wiekuistego domu...
Do przedwiecznego łoża...
By zasnąć na wieki”.
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
Wesoła dusza
Pożeglowała pewnego dnia
Przez morza
Do skye
Bałwany i bryza
Wyspy i morza
Góry deszczu i słońca
Wszystko, co było dobre
Wszystko, co sprawiedliwe
Wszystko, co moje
Przeminęło
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
Wesoła dusza
Pożeglowała pewnego dnia
Przez morza
Do Skye
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
Pamiętasz, jak wyruszyłam do kamieni, by wrócić w przeszłość,
a ty zrobiłaś mi na drogę kanapki z masłem orzechowym
i marmoladą?
Chciałam, byś miała przy sobie coś z domu, gdziekolwiek się znajdziesz.
Weźmiesz go?
Na pewno nie. Założę się, że nie utrzymasz.
To była najpyszniejsza rzecz, jaką jadłam w życiu.
Cieszę się.
Gorący.
Gorący?
Chcesz go?
- Nie! - Nie?
Przed chwilą chciałeś.
Już nie chcę.
Powiedział, że jest gorący?
- Jest naprawdę ciepły. - Wcale nie.
Jesteś durna jak dzieciak?
Jeśli jest gorący, daj mi go.
Pękł.
Jemmy!
Ktoś jeszcze to słyszał?
Ja słyszę!
Nic nie słyszę.
Zobaczę.
Ciepły.
Bardzo ciepły.
Chwilę temu był tak rozgrzany, że pękł.
Dla mnie zimny jak głaz.
Roger...
Może podróżować.
Zrobicie to?
Koniki biegną!
Tak.
Chodź do mnie, Jem.
Zostań tu, skarbie. Bądź grzeczny.
Miło mi, panie Fraser.
I owszem, panie Brown.
Liczna kompania.
Przyszedłeś pan do mnie po pomoc.
Teraz ja przychodzę do was.
Skoro Korona nie potrafi już zadbać o bezpieczeństwo swych kolonistów,
musimy wziąć sprawy w swoje ręce.
Powołaliśmy Komitet Bezpieczeństwa,
który ma chronić prawych ludzi z hrabstwa Rowan.
Czy nowy gubernator o tym wie?
Gubernator Martin nie może nas oficjalnie uznać...
ale wie.
I pewnikiem nie chce kolejnego powstania.
Doszły nas słuchy o brutalnych atakach,
spalonych chatach, wymordowanych rodzinach.
Wie pan o podobnych zdarzeniach w Ridge?
Tak.
Kilka dni temu natrafiliśmy na świeże zgliszcza chaty.
Jakieś dziesięć mil od Woolam's Creek.
Znaleźliśmy zwłoki holenderskiej rodziny.
Pochowaliśmy je.
Ta rana...
wymaga opatrzenia.
Zapraszam do gabinetu.
Założę czyste bandaże.
- To nic takiego. - Lepiej idź, bracie.
Sądząc po zapachu, rana się zaognia.
Jak się miewa mała Bonnie?
Mniemam, że niczego jej nie zbywa u rodziny pana siostrzenicy?
Nie narzeka.
Paskudna infekcja. Kiedy to się stało?
Będzie parę dni.
Wiem, co sobie pani o mnie myśli.
Że to ja postrzeliłem Mortona.
Nie mówię, że przyłożyłem do tego rękę...
Ale też pan nie zaprzecza.
Uważa pani, że ojciec nie ma prawa szukać sprawiedliwości dla córki,
która została zhańbiona?
To niechybnie sprawka dzikich.
W tym miesiącu spłonęło już pół tuzina chat.
Nie zrobili tego Indianie.
Skąd ta pewność?
Nikogo nie oskalpowano.
A nawet gdyby tak było,
nie tylko Indianie zdejmują skalpy.
To prawda. Biali ludzie też się nauczyli.
Kimkolwiek byli, może coś ich przepłoszyło.
Macie swoich ludzi.
Czy pan i pański zięć dołączycie do nas?
Mamy dość ludzi na dwa czy trzy patrole.
Kapral Hodgepile dowodzi jedną grupą.
Wy ze swoimi ludźmi moglibyście sformować kolejną.
Doceniam propozycję, ale mamy tu mnóstwo roboty.
Muszę się zastanowić.
Być może pamięta pan, pułkowniku, że gdy werbował pan ludzi do milicji,
- nie potrzebowałem czasu do namysłu. - Niewiele.
A gubernator Tryon był wdzięczny za pomoc,
ale wojna to co innego niż utrzymywanie prawa i porządku.
Wasza słynna whisky zapewne wymaga ciągłej troski.
Doskonale, panie Fraser. Proszę to przemyśleć.
Ale lepiej być czujnym.
Umiemy się obronić.
Jak powiedziałem, panie Brown... Przemyślę to.
Na koń!
Myślisz, że odejdą?
Brianna obiecała Rogerowi.
Gdy będą wiedzieć, że Jemmy może podróżować...
Porozmawiamy o tym, co się stało?
Nie ma co gadać o Brownach. Robią to, co im odpowiada.
Nie chodzi mi o Brownów, wujku. Chodzi mi o opal.
Mohawkowie powiedzieli nam, że duch Zęba Wydry
ukazuje się temu, kto ma kamień.
Znalazłaś opal.
Duch ci się ukazał?
Tak.
Ale...
Mohawkowie wierzą, że posiadacz kamienia widzi,
co się zdarzy w przyszłości.
Pytali o ciebie, gdy odeszłaś.
Co im powiedziałeś?
Prawdę.
Że ciocia Claire jest wyjątkowa.
I to jest prawda. Twój sposób mówienia, lekarstwa...
Że przybyłaś do wujka Jamiego nagle po 20 latach.
I jeszcze Brianna i Roger, którzy zjawili się...
Nie mam pojęcia skąd.
Kiedyś powiedziałem ci, że nauczyłem się nie zadawać pytań,
ale teraz mam kilka.
Mohawkowie powiedzieli, że to należało do Zęba Wydry.
Rozumiem co nieco, ale to po łacinie.
Rozumiesz coś z tego?
„Jestem. Wciąż istnieję.
Czy istniałem w tym miejscu pośrednim?
Nie wiem dokładnie, kiedy jestem, i nie mogę się dowiedzieć.
Ci ludzie nie mierzą czasu znanym mi sposobem,
a nie znam ich języka, by się dowiedzieć.
Lecz wiem, że jestem za późno”.
Mój Boże.
Napisał to długopisem.
Co to jest długopis?
Kim lub...
czym jesteś?
Ianie...
Pochodzę z innej epoki.
Przybyłam z przyszłości.
Dwieście lat od teraz.
Wiedziałem, że jesteś wróżką, ciociu.
Nie jestem.
Więc ty, Roger i Brianna...
Wy wszyscy.
A ty? Wiedziałeś cały czas, wujku?
Niewielu ludzi by zrozumiało, więc trzymaliśmy to w tajemnicy.
Murtagh wiedział?
Tak.
Tak jak teraz ty.
Możesz wyjść.
Pani. Sir.
Jak się miewasz, Ulissesie?
Dobrze. Dziękuję.
Uskarżam się tylko na nudę.
Przynieśliśmy ci jedzenie.
Pomyślałem, że to może ci się przydać.
PAMELA, CZYLI CNOTA NAGRODZONA
Nieraz przebywałem sam z myślami.
Książka daje wytchnienie.
Dziękuję, sir. Moje myśli to...
kiepskie towarzystwo.
Nowy Komitet Bezpieczeństwa szwenda się po okolicy.
Początkowo bałem się, że mogą cię szukać,
ale myślę, że nie słyszeli, co się stało w River Run.
Że jestem mordercą.
Nie było innego sposobu, by powstrzymać Forbesa.
Ocaliłeś życie mojej ciotki. Jestem ci bardzo wdzięczny.
Nikt nie daruje mi zabicia białego,
nawet w obronie pani Cameron.
Mimo to...
zrobiłbym to samo jeszcze raz, gdybym musiał.
Myślałeś, dokąd się teraz udasz?
Roztropnie byłoby opuścić Karolinę Północną.
Może Filadelfia?
Kwakrzy nie uznają niewolnictwa.
Zasadniczo, sir, nie jestem...
niewolnikiem.
Jak to?
ŚWIADECTWO WYZWOLENIA SĘDZIA COLVILLE. HRABSTWO BLADEN:
To dokument potwierdzający wyzwolenie.
Podpisany przez Jocastę Cameron i...
poświadczony przez Geralda Forbesa.
Tak.
Ironia losu.
Więc przez ten cały czas byłeś wolny.
- A jednak... - Moja pani nalegała,
by mnie uwolnić zaraz po śmierci pana Camerona.
Zdecydowałem się zostać... z nią.
Wreszcie...
zasnął.
Wybacz.
Jak sądzisz, dlaczego opal pękł, gdy Jemmy go wziął do ręki?
Podróże lub podróżnicy w czasie muszą jakoś
wyzwalać tę energię.
Nie pękł przy żadnym z nas.
Może Jem jest bardziej wrażliwy, bo ma rodziców podróżników.
To może dowodzić, że jest twoim biologicznym synem.
Zawsze chciałem tylko, żebyśmy byli rodziną...
i byli bezpieczni.
I będziemy.
A przynajmniej bezpieczniejsi.
Nie potrzebujemy opalu. Mam rubiny i klejnot, który dał ci Bonnet.
Bree...
Nie chodzi tylko o niebezpieczeństwo...
Życie tutaj nie było nam pisane.
Wiem.
Musimy pomyśleć, co powiemy ludziom.
Nie możemy po prostu zniknąć.
Ale dokładnie to właśnie zrobimy, prawda?
- Jeśli wszystko pójdzie dobrze. - Tak.
Nie chcę, by rodzice musieli tłumaczyć się z tego, co się stało.
I chcę pożegnać się ze wszystkimi.
Oczywiście.
Myślałem, by powiedzieć ludziom, że dostałem pracę...
która nie wymaga strzelania i wywijania nożem.
Gdzieś na północy. W Bostonie czy Nowym Jorku.
Boston będzie najlepszy. Ludzie wiedzą, że tam dorastałam.
Możemy powiedzieć, że będziesz profesorem na uniwersytecie.
Co jest prawdą, tyle że w innym stuleciu.
Tak.
Lepiej nie odbiegać za daleko od prawdy.
- Racja. - Przeniesiemy się w ciągu miesiąca?
Ma pan gościa, sir.
John?
Zaskoczyłeś mnie.
- Wszystko w porządku? - W najlepszym.
Jak William?
Dobrze. Nadal chodzi do szkoły w Londynie.
Wejdź, opowiadaj.
Niech pan Bug zaniesie lordowski bagaż do komnaty gościnnej.
- Komnaty gościnnej? - Tak.
Skończyliśmy remont na górze. Będziesz pierwszym gościem.
To zaszczyt.
Słyszałem, że sprawiedliwość dosięgła w końcu Bonneta.
Owszem.
Ale...
nie z mojej ręki.
To było życzenie Brianny. Został skazany i rzeka go zabrała.
Z pewnością łatwiej będzie jej zasnąć, wiedząc, że nie ujrzy go nigdy więcej.
Więc naprawdę nas opuszczasz, kuzynko?
Tak. Chciałabym, by sprawy potoczyły się inaczej,
ale tak się nie stanie. Sytuacja tutaj wkrótce się pogorszy.
- Nadchodzi wojna. - Nie trzeba być...
tym, kim jesteś, by to wiedzieć.
Nawet jednooki to widzi.
Jeśli tego właśnie pragniesz, to i ja się cieszę.
Ale czy nie myślałaś, że zostając tu, mogłabyś coś zmienić?
Nie mamy wpływu na to, co nadejdzie.
Ciociu...
Mówiłaś, że myśleliście z wujkiem Jamiem, że zdołacie powstrzymać Charlesa Stuarta.
I tę potworną rzeź, o której wiedzieliście, że się wydarzy.
Udało się nam uchronić
część ludzi z Lallybroch przed śmiercią pod Culloden.
Ale nie zdołaliśmy zmienić biegu wydarzeń i zapobiec bitwie.
Ianie...
to skomplikowane.
Ale są inne, mniejsze rzeczy, które można by zmienić?
Coś znacznie mniejszego niż wojna.
Powiedzmy...
coś między mężczyzną i jego żoną?
Chcę podróżować przez kamienie.
Przykro mi, ale to się nie uda.
Dlaczego?
Człowiek musi się z tym urodzić.
Opal nie był dla ciebie gorący,
a to jeden ze znaków.
- I nie słyszałeś brzęczenia... - Więc ty mnie zabierz.
Możesz podróżować, ciociu. Zabierz mnie, a potem wrócisz.
Przykro mi.
To niemożliwe.
Czy to ma coś wspólnego z tym, że opuściłeś Mohawków?
- Chcesz się cofnąć w czasie, bo... - Mówiłaś, że nie mogę.
Więc co za różnica?
Nadszedł czas, bym wrócił do Anglii.
- Do Helwater. - Helwater?
Dawno nie słyszałem tej nazwy.
Niestety są przykre wieści. Zmarł lord Dunsany.
Muszę wrócić i poczynić przygotowania,
by zadbać o posiadłość, która należy teraz do Williama.
I zapewnić opiekę lady Dunsany. Została teraz sama.
Przekaż jej moje kondolencje, jeśli uważasz, że coś dla niej znaczą.
Wiem, że tak. Przekażę, gdy tylko tam dotrę.
Choć nigdy nie przypuszczałem, że się tu znajdę,
teraz zaskakująco trudno mi stąd wyjechać.
Mount Josiah było ucieczką od tego świata
i wszystkich komplikacji.
Spodobała mi się praca na roli.
Czasem warto pobrudzić ręce.
Na pewno będzie ci tego brakować.
Na pewno wielu rzeczy stąd będzie mi brakować.
Ale William to dziewiąty hrabia Ellesmere.
I gdy osiągnie dojrzałość,
będzie w pełni odpowiedzialny za swój majątek.
Musi się nauczyć być hrabią.
Przygotowanie go do tego to mój obowiązek.
Myślisz, że kiedyś wrócisz do Wirginii?
Wierzę, że kiedyś tak.
Nie wyobrażam sobie, że William już cię nie zobaczy.
Ale nietrudno nie zauważyć,
że nastroje w amerykańskich koloniach pogarszają się.
Mam nadzieję, że się mylę, ale...
czuję, że nadchodzi burza.
Obawiam się, że masz rację.
Mam coś dla ciebie.
Cóż za przystojny młodzieniec.
Im starszy, tym bardziej przypomina ojca.
Poprosiłam Briannę, by narysowała dla nas portrety.
Ich wszystkich, ale przede wszystkim Jemmy'ego.
Będą nam ich przypominać.
Dobra myśl, Angielko.
Ja pamiętałem cię przez 20 lat, mo graidh. Bez żadnych rysunków.
Ale to na pewno pomoże.
Claire?
Twoja skóra jest słona. Płakałaś?
Jest gorąco. Spociłam się.
Muszę cuchnąć jak maciora.
Sprawdzę.
Cebula.
Czosnek.
Coś ostrego.
Ziarenka pieprzu.
Goździki. Coś leśnego.
Muchomory.
To niesprawiedliwe. Dobrze wiesz, co jedliśmy na obiad.
Ocet, koper. I znowu pikle.
To dobrze, lubię je.
Teraz ja.
Proch strzelniczy.
Siano i...
lekka nuta obornika.
Bardzo męskie.
Twoje wyjątkowe perfumy.
Pragnęłaś mnie, a ja zasnąłem, nawet cię nie tknąwszy. Przepraszam, Angielko.
To nic.
Byłeś zmęczony.
Do tego wstałbym z martwych.
Do czego zmierzasz?
Zaufaj mi, mo graidh.
Co robisz, Angielko?
Sprawdzam jakość soczewek, które przywiózł mi lord John.
Spójrz.
Widzę je.
Małe stworki z ogonkami. Bardzo ruchliwe.
Czyż nie są wspaniałe?
Tak, wspaniałe.
Takie żywotne. Miotają się na wszystkie strony i jest ich tak dużo!
Gdy mówiłaś mi o zarazkach, myślałem, że mają zęby. Ale te ich nie posiadają.
Nie sądziłem, że tak zamiatają tymi eleganckimi ogonkami.
Akurat te małe stworki nie są zarazkami.
To plemniki.
- Co to takiego? - Męskie komórki rozrodcze.
Z nich powstają dzieci.
Nasienie?
Czyje?
Oczywiście twoje. Czyje miałoby być?
Skąd je wzięłaś?
Dziś rano mi go nie brakowało.
Plemniki mogą żyć nawet tydzień
w sprzyjającym środowisku.
Chciałem się z tobą zobaczyć.
Kto to jest?
Twój brat.
Mówiłem ci, że byłem jeńcem wojennym.
Pracowałem jako stajenny w angielskiej posiadłości zwanej Helwater.
Tam się urodził.
Ma na imię William.
I tak, twoja matka wie o nim.
A kto jest jego matką?
Jeśli zechcesz mi powiedzieć.
Nie chcę...
ale powiem.
Była...
córką właściciela majątku.
Nazywała się Geneva Dunsany.
Nie byliśmy zakochani, ale to był jej wybór.
Tyle mogę ci powiedzieć.
Wygląda jak ty.
Tak.
Jest też bardzo podobny do ciebie.
Gdzie teraz jest? Mogę się z nim spotkać?
Nie, jest w Londynie.
Nie wie, że jestem jego ojcem, i nigdy się nie dowie.
Jest dziewiątym hrabią Ellesmere.
Gdyby prawda wyszła na jaw, to zrujnowałoby mu życie.
Ósmy hrabia Ellesmere, który rzekomo był jego ojcem,
zmarł po urodzeniu Williama.
Tak jak jego matka.
Stary lord John poślubił jej siostrę i zostali rodzicami Williama.
Więc to jest syn, o którym mówił mi lord John.
Tak.
Lord John jest ojcem Williama, odkąd ten skończył sześć lat.
Nie wiem, co powiedzieć... Mam brata?
Tak. Chciałem, byś wiedziała,
że masz innych krewnych na tym świecie oprócz mnie i twojej matki.
Może dowiesz się czegoś o nim. Z książek.
Będzie hrabią. To nie powinno być trudne.
Zrobię to.
Kiedy nas opuszczacie?
Za tydzień.
Kiedy twoja matka odeszła, nosząc cię w łonie,
sądziłem, że nigdy cię nie zobaczę. Ale wiedziałem, że gdzieś tam jesteś.
Byłem mężem i ojcem. A teraz jestem dziadkiem.
I choć może już nigdy was nie zobaczę...
dzięki wam czuję się spełniony.
Wyjeżdżacie?
- Roger otrzymał propozycję nauczania. - Na północy, w Bostonie.
W Bostonie? To bardzo daleko.
Co wasi rodzice poczną bez was?
Co ja pocznę bez was, gdy urodzę kolejne dziecko?
Jesteś mi jak siostra.
Wiem.
Zostawienie wszystkich będzie najtrudniejszą rzeczą w moim życiu.
Będziemy za wami tęsknić.
Chodź.
- Nie chcę, żebyś wyjeżdżała! - Ja też nie.
Czemu wyjeżdżasz?
- Będę za wami tęsknić. - Proszę, zostań.
Idziemy.
Do widzenia.
Chyba też powinnam pożegnać się ze wszystkimi,
skoro tu są.
Będę tęsknić za ich słodkimi buźkami.
Nie wiem, jak to zniosę.
Germain to mały aniołek. I Joanie też.
Niech im Bóg błogosławi.
- Lizzie... - Oczywiście nie mogę się doczekać.
Choć w Bostonie jest pewnie zimno, czyż nie?
Lizzie.
Nie możesz jechać z nami.
- Poślecie po mnie za kilka tygodni? - Nie.
Musisz zostać we Fraser's Ridge.
Ale...
dlaczego?
Byłam przy tobie w najgorszych chwilach.
Gdy ten potwór cię napadł. I w najlepszych też.
Na twoim ślubie i gdy mały Jemmy przyszedł na świat.
To ty mnie ocaliłaś.
Powinnam być zawsze z tobą.
Lizzie, zawsze byłaś przy mnie i jestem ci za to bardzo wdzięczna,
ale potrzebuję kogoś tutaj, by został z moimi rodzicami.
Potrzebują kogoś takiego jak ty do opieki.
Oczywiście zrobię to, jeśli tego sobie życzysz.
Lizzie, proszę, nie płacz.
Bardzo się staram być dzielna.
Jesteś dzielna.
Najdzielniejsza, jaką znam.
Nigdy cię nie zapomnę.
Ja ciebie też.
Fraser!
Pan Brown.
Mój brat wysłał mnie, bym przekazał,
że Komitet Bezpieczeństwa zbierze się za tydzień.
Chce znać odpowiedź.
Czy wy i wasi ludzie jesteście z nami?
Proszę przekazać bratu, że przemyślałem to.
I z całym szacunkiem muszę odmówić.
Spędziłem ostatni rok, służąc Koronie.
Teraz chcę zająć się rodziną.
Życzę wam powodzenia, panie Brown.
Richardowi to się nie spodoba, panie Fraser.
Przykro mi. To ostateczna decyzja.
Ja...
Chodzi o moją żonę. Przywiozłem ją do pani Fraser.
Potrzebuje uzdrowicielki.
Oczywiście. Jest w gabinecie.
Proszę.
- Jak długo jesteście małżeństwem? - Prawie rok.
Nadgarstek jest zgruchotany. Jak to się stało?
Takie obrażenia zwykle powstają przy upadku
lub przy wykręceniu nadgarstka.
Proszę ją połatać. Jak mnie.
Marsali, przynieś łubki,
bandaże i balsam Gilead.
Owinę nadgarstek, by unieruchomić kość.
Postaraj się nie używać tej ręki.
Lionelu, czy możesz poprosić mojego męża o whisky?
Chce przygotować tonik dla twojej żony.
Na ból.
Nie wiem, jak będę rąbać drwa i prać jedną ręką.
Mąż oczekuje, że wykonam obowiązki domowe.
Może twój mąż mógłby ci w nich pomóc?
Wpada w gniew, gdy ich nie wykonasz?
Oczywiście. Jak każdy mąż.
Widziałam gniew twego męża. Można się przestraszyć.
Nie jest sobą, odkąd Alicia odeszła.
Ogarnia go smutek i pije.
Chce kolejnego dziecka.
A ty?
Chcesz mieć dzieci, Rose?
To mój obowiązek.
Jest dobrym człowiekiem.
Dobry człowiek nie zrobiłby ci krzywdy.
To była moja wina, bo nie chciałam...
dzielić z nim łoża.
Nie obchodzi mnie, co mi zrobi,
ale gdyby skrzywdził dziecko...
Doktor Rawlings...
uważa, że jeśli nie śpi się z mężczyzną dwa tygodnie przed okresem,
to nie zajdzie się w ciążę.
Przeczytałam w gazecie. Matka nauczyła mnie czytać.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Pani Fraser prawie skończyła.
Dobrze, chodźmy.
Jestem winien przysługę.
Nie trzeba toniku.
Uważaj na siebie, Rose.
Chcę... Brianna i ja chcemy cię o coś poprosić.
Jasne. Cokolwiek.
Pójdziesz z nami? Do kręgu kamieni.
Ktoś musi odprowadzić wóz i konie do domu,
a nie chcemy, by Jamie i Claire to zrobili.
Dlaczego?
Brianna boi się, że jeśli jej rodzice tam będą,
nie starczy jej odwagi, by ich zostawić.
Pójdę z wami.
Dziękuję.
Chcę, byś to wziął.
Za wszystko, co zrobiłeś, by nam pomóc.
Nie mogę przyjąć twojej ziemi.
Więc zadbaj o nią dla mnie.
Zrób z nią, co chcesz.
Mam nadzieję, że znajdziesz szczęście.
Twój ojciec powiedział mi, że wybieracie się z Rogerem do Bostonu.
Tak.
I właśnie dowiedziałam się o czymś, przez co będzie to jeszcze trudniejsze.
Mam brata.
Więc powiedział ci.
Cieszę się.
Jest bardzo podobny do ciebie.
I oboje bardzo przypominacie ojca.
Z wyglądu i z usposobienia.
- William też ma temperament? - O tak.
Ale ma też twoją dobroć i odwagę. Jak Jamie.
Nie mogę mu o tobie powiedzieć.
Chciałbym.
Ale...
Wiem.
Ojciec mi wyjaśnił.
Cóż, życie jest długie. Może pewnego dnia.
Być może.
Ja też wyjeżdżam, za dwa dni.
Z moim nowym służącym.
- Służącym? - Ulissesem.
Zabierzesz go do Anglii?
Udając mojego służącego, może bezpiecznie podróżować.
Gdy stanie na brytyjskiej ziemi, będzie wolnym człowiekiem.
Dobry pomysł.
Twój ojciec to wymyślił.
Zwrócił mi uwagę, że mogę potrzebować partnera
do szachów podczas długiej podróży do Londynu.
Słyszałam, że jesteś mistrzem szachowym.
I wspaniałym ojcem.
Mój brat ma szczęście, że pojawiłeś się w jego życiu.
Ja też.
Naprawdę nie można cię nie lubić.
Nigdy nie miałam dziadków.
Ja też nie.
Ani nawet rodziców.
Mamo.
Pomyślałam, że przed kolacją
zjemy przyszłościowy odpowiednik chlebków kukurydzianych.
Kanapki z masłem orzechowym i marmoladą.
Bardzo smaczne, ale...
czy to na pewno powinno się jeść?
Można by tym zaklejać listy albo pastować buty.
Za dom. Za rodzinę.
Za zdrowie.
Wiedziałem, że cię tu znajdę.
Minęły zaledwie dwa tygodnie.
A mam wrażenie, jakby nie było ich całe wieki.
Tak.
Jeśli Roger się nie mylił, powinni już dotrzeć do kręgu kamieni.
Zaczęliśmy nasze życie w Ridge w tej chacie.
I znowu zostaliśmy sami.
Nie jesteśmy sami.
- Jest taka utalentowana. - Tak.
Może w przyszłości w końcu zostanie inżynierem.
Gotowi?
- Jestem gotowy. - Bardziej nie będziemy.
Każde włókno tej liny jest delikatne i wątłe.
Ale splecione razem są mocne. I utrzymają nas razem.
Mam nadzieję.
Ianie, dziękuję za wszystko, co dla nas zrobiłeś.
Zaopiekuj się moimi rodzicami.
Kocham cię.
Ja ciebie też, kuzynko.
Jem, skarbie.
Trzymaj go mocno.
- Będę go mocno trzymać. - Mądry chłopiec.
- Obudziłem się! - Jemmy.
To już?
Nic ci nie jest?
Czuje się jak przenicowana.
Mamo.
- Chcę iść... - Udało się.
Co, u diabła?
Co o tym myślisz?
To zaszczyt pomagać w takim zadaniu.
Owszem.
Możesz się śmiać, ale to sztuka.
Wolter powiedział, że lepsze jest wrogiem dobrego.
Z pewnością nigdy w życiu nie wykopał wygódki.
Ogień.
To destylarnia!
Co to było?
Destylarnia!
- Idę z tobą. - Nie, masz pacjentów.
Zajmę się tym.
Sztuka polega na tym, aby ustawić kość ramienia
pod kątem prostym, żeby po przyłożeniu siły...
główka kości wskoczyła...
na miejsce w stawie barkowym.
Jakby odwrotnie do rozbierania świniaka?
Tak. Tyle że wtedy wszystko rozrywasz.
A my składamy do kupy.
Całe szczęście.
Co się dzieje? Co to ma znaczyć?
Nie!
Nie wychodź, choćby nie wiem co.
Zostaw mnie! Puszczaj!
Puśćcie ją, wy kanalie!
Wynoście się.
Zostaw mnie!
Marsali! Nie!
Nie!
Jamie!
Nie! Jamie!
Germain... już prawie ciemno.
Co tu robisz sam, p'tit garçon?
- Gdzie maman? - Maman się nie budzi, tato.
Gdzie jest babcia?
Zabrali ją źli ludzie.
Oddycha.
Claire!
Napisy: Grzegorz Niksiński